₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪

*Άνθρωποι και κυβερνήσεις ποτέ δεν διδάχτηκαν τίποτα από την Ιστορία, ούτε ποτέ καθόρισαν την δράση τους επάνω σε αλήθειες και αρχές στηριγμένες σ' αυτήν *
(Χέγκελ)
*Η ιστορία είναι θεματοφύλακας μεγάλων πράξεων, μάρτυρας του παρελθόντος, παράδειγμα και δάσκαλος για το παρόν και μεγάλος σύμβουλος για το μέλλον.*
(Μιγκέλ Ντε Θερβάντες)
*Την ιστορία μελέτα παιδί μου, γιατί έτσι όχι μόνο τον εαυτό σου και τη ζωή σου θα κάμεις ένδοξη και χρήσιμη στην ανθρώπινη κοινωνία, αλλά και το μυαλό σου οξυδερκέστερο και διαυγέστερο.*
(Ιπποκράτης)
Όποιος ξεχνάει την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει*. (Σανταγίανα Ισπανός Φιλόσοφος)

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Κουίζ για τον Έλληνα πρωθυπουργό και τις αναφορές του από την Κούβα για την Επανάσταση του 1821.


Ποιοι έγραψαν τα εξής (στα μέσα του 19ου αιώνα):

1. «Ο ευρωπαϊκός πόλεμος αρχίζει να μας απειλεί σοβαρά. Αυτά τα άθλια συντρίμμια πρώην εθνών, Σέρβοι, Βούλγαροι, Έλληνες και ο υπόλοιπος λαοσυρφετός, που εμπνέει ενθουσιασμό στον φιλελεύθερο Φιλισταίο, για να ωφελούνται οι Ρώσσοι, δεν χαρίζουν ο ένας στον άλλον ούτε τον αέρα που αναπνέουν και θέλουν σώνει και καλά να κόψουν τους λαίμαργους λαιμούς τους. Αυτό θα ήταν πολύ ωραίο … αν κάθε μια από αυτές τις νανοφυλές δεν αποφάσιζε για ειρήνη ή για πόλεμο στην Ευρώπη»

2. «η διατήρηση της τούρκικης ανεξαρτησίας … είναι ζήτημα ύψιστης σημασίας. … Και στο σημείο αυτό συμβαδίζουν τα συμφέροντα της επαναστατικής Δημοκρατίας και της Αγγλίας»

3. «Οι Ρώσοι παραμένουν πάντα γεροί στις απάτες. … Οι ταραχές στην Κρήτη κατά παράδοξο τρόπο άρχισαν από το ότι οι χριστιανοί της Κρήτης σκοτώνονταν μεταξύ τους, ώσπου ο Ρώσσος πρόξενος κατάφερε να τους ενώσει για να σφαχτούν όλοι μαζί από τους Τούρκους. … Όλη αυτή η ιστορία στην Κρήτη ανάμεσα στα άλλα αποσκοπεί στο να εμποδίσει τους Άγγλους να συνάψουν συμμαχία με την Πρωσσία… Για να μπορέσει ο Γλάδστων να επιδείξει πάλι τον φιλελληνισμό του και οι φιλελεύθεροι να ενθουσιαστούν για τους Κρητικούς προβατοκλέφτες»

4. «Υποστηρίζουμε με τον πιο αποφασιστικό τρόπο τους Τούρκους»

5. «ο χριστιανός αγρότης κάτω από τη τουρκική κυριαρχία ζούσε, από υλική άποψη, καλύτερα από αλλού. Είχε διατηρήσει όλους τους προτουρκικούς του θεσμούς, και όλην του την αυτοκυβέρνηση. Όσο πλήρωνε τους φόρους του, ο Τούρκος κατά κανόνα δεν νοιαζόταν γι’ αυτόν. Σπάνια ήταν εκτεθειμένος σε βιαιοπραγίες… Ήταν ζωή αναξιοπρεπής … δεν ήταν όμως και υλικά πιεσμένη. Γι’ αυτό χρειάστηκε πολύς καιρός ώσπου ν’ ανακαλύψει ο Σλάβος ραγιάς ότι η ζωή αυτή είναι αφόρητη»

6. «μήπως δεν απολαμβάνουν οι χριστιανοί στην Τουρκία περισσότερη θρησκευτική ελευθερία, απ’ ότι στη Αυστρία και στην Ρωσσία; Δεν είναι η τουρκική κυβέρνηση ήπια και πατρική, αφού επιτρέπει στα διάφορα έθνη, θρησκεύματα και τοπικά σωματεία να ρυθμίζουν μόνα τους τις υποθέσεις τους;»

7. «Η βασική μομφή μου εναντίον των Τούρκων είναι ότι διατήρησαν τον χριστιανισμό»

8. «Ο Τούρκος … ανήκει στο προνομιούχο θρήσκευμα και έθνος. Μόνος αυτός έχει το δικαίωμα να οπλοφορεί, ενώ και ο πιο σπουδαίος χριστιανός πρέπει να παραμερίζει όταν περνά μπροστά του ακόμα και ο τελευταίος μουσουλμάνος»

9. «είναι ευχάριστο να βλέπει κανείς ότι η Αμερικανική επέμβαση στην Ευρώπη αρχίζει με το Ανατολικό Ζήτημα»

10. [γκρίνια των Γερμανικών εφημερίδων] «για την μυστική συμφωνία που λέγεται πως κλείστηκε ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Τουρκία. Σύμφωνα μ’ αυτήν, η Τουρκία θά ’περνε χρήματα και ναυτική υποστήριξη, ενώ η Αμερική το λιμάνι του Αίνου στην Ρωμυλία, που θ’ αποτελούσε σίγουρη και βολική θέση για έναν εμπορικό και στρατιωτικό σταθμό της Αμερικανικής Δημοκρατίας στην Μεσόγειο»

11. «Η Κωνσταντινούπολη είναι η αιώνια πόλη, η Ρώμη της Ανατολής. Στην εποχή των παλαιών Ελλήνων αυτοκρατόρων ο δυτικός πολιτισμός αναμίχθηκε εδώ με τον ανατολικό σε τέτοια έκταση, ενώ στην εποχή των Τούρκων η ανατολική βαρβαρότητα αναμίχτηκε με τον δυτικό πολιτισμό τόσο έντονα, ώστε αυτό το κέντρο μιας θεοκρατικής αυτοκρατορίας έγινε πραγματικός φραγμός ενάντια στην ευρωπαϊκή πρόοδο.…
 Ο αγώνας δυτικής Ευρώπης και Ρωσσίας για την κατοχή της Κωνσταντινούπολης περικλείει ένα ερώτημα, αν ο βυζαντινισμός θα υποκύψει μπροστά στον Δυτικό πολιτισμό, ή αν ο ανταγωνισμός τους θα αναβιώσει με μορφή περισσότερο τρομερή και κατακτητική παρά ποτέ. Η Κωνσταντινούπολη είναι η χρυσή γέφυρα ανάμεσα σ’ Ανατολή και Δύση κι ο Δυτικός πολιτισμός, όπως κι ο ήλιος, δεν μπορεί να κάνει τον κύκλο του γύρω απ’ τον κόσμο δίχως να περάσει τούτη την γέφυρα. Και δεν μπορεί να την περάσει δίχως αγώνα με την Ρωσσία. Ο Σουλτάνος κρατά την Κωνσταντινούπολη προς φύλαξη για λογαριασμό της επανάστασης»

12. «Εκατοντάδες Ρώσσοι πράχτορες περιέρχονταν την Τουρκία, παρουσιάζοντας στους Ελληνορθόδοξους τον ορθόδοξο αυτοκράτορα ως την κεφαλή, τον φυσικό προστάτη και τον τελικό ελευθερωτή της καταπιεσμένης Ανατολικής Εκκλησίας. Ο κλήρος της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας πολύ γρήγορα οργανώθηκε σε μια μεγάλη συνομωσία με σκοπό την διάδοση των ιδεών αυτών. Η σερβική εξέγερση του 1804 κι ο ελληνικός ξεσηκωμός του 1821 υποκινήθηκαν άμεσα από ρωσσικό χρυσάφι και ρωσσική επιρροή»

Η απάντηση στο βιβλίο που επιμελήθηκε ο Παναγιώτης Κονδύλης με τίτλο «K. Marx – Fr. Engels, Η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ανατολικό Ζήτημα», Αθήνα 1985.

Σωστά καταλάβατε. Ο Μαρξ και ο Έγκελς!
Περισσότερα εδώ - www.antibaro.gr/article/916

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Η Ισλαμική τρομοκρατία (βιβλίο)




Η Ισλαμική τρομοκρατία είναι το πρώτο βιβλίο της "διλογίας" του Σταύρου Λυγερού που θα μπορούσε να έχει τίτλο "Η εκδίκηση του Ισλάμ" και θέμα τις συνέπειες της στρατηγικής των Αμερικανών για "αναμόρφωση" της Μέσης Ανατολής μέσω στρατιωτικών επεμβάσεων. Η πολιτική "ρευστοποίηση" της Μέσης Ανατολής, όμως, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου.


Ο πρώτος "άνεμος" που ξεχύθηκε είναι η επέκταση και γενίκευση της ισλαμικής τρομοκρατίας, η οποία έχει εμφυτεύσει τον φόβο και έχει διασπείρει την ανασφάλεια στους Ευρωπαίους. Ο δεύτερος είναι η διόγκωση των προσφυγικών-μεταναστευτικών ροών με αποκορύφωμα το τσουνάμι του 2015-2016. Οι δύο "άνεμοι" είναι πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους, αλλά βιώνονται από την Ευρώπη ως παράλληλες κρίσεις που, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση, απειλούν με αποδιάρθρωση το ενοποιητικό εγχείρημα.

Το ναυάγιο της νεοσυντηρητικής στρατηγικής υποχρέωσε τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν το "αυτοκρατορικό" όνειρο και να προσαρμοστούν στο αναδυόμενο πολυπολικό διεθνές σύστημα. Αφενός αυτός ο ανταγωνισμός μεγάλων και περιφερειακών δυνάμεων, αφετέρου η ανομολόγητη νεοψυχροπολεμική στάση της Δύσης άφησαν χώρο για την ταχύτατη ανάπτυξη και επέκταση του Ισλαμικού Κράτους.

Ο συγγραφέας αναλύει την ασυμβατότητα του ισλαμικού φονταμενταλισμού με τις ανοικτές δυτικές κοινωνίες, την οποία τόσο αριστεροί όσο και μεταμοντέρνοι φιλελεύθεροι παρακάμπτουν με εξόφθαλμο δογματισμό. Το γεγονός ότι ο ισλαμικός φονταμενταλισμός λειτουργεί ως προθάλαμος και δεξαμενή στρατολόγησης για την ισλαμική τρομοκρατία μάς εξηγεί και το πώς γεννημένοι στην Ευρώπη νεαροί μουσουλμάνοι μεταλλάσσονται σε τζιχαντιστές. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

Θεαγένης, ο αρχαίος αθλητής που νίκησε 1400 φορές.

Θεαγένης από τη Θάσο 
 (παγκράτιο, πυγμαχία)

Ο Θεαγένης, γιος του Τιμοσθένη, ενός ιερέα στο ναό του Ηρακλή στη Θάσο, εξελίχθηκε σε έναν από τους διασημότερους παγκρατιαστές και μετά το θάνατό του λατρεύτηκε ως θεός-θεραπευτής. Μερικοί πίστευαν ότι ήταν στην πραγματικότητα γιος κάποιου θεού, ο οποίος μεταμφιεσμένος κοιμήθηκε με τη μητέρα του. 

Ο Θεαγένης έγινε διάσημος σε ηλικία εννέα ετών. Τότε λέγεται ότι έκλεψε το χάλκινο άγαλμα ενός θεού από τη βάση του και το κουβάλησε σπίτι του. Μερικοί στη Θάσο εξοργίστηκαν με αυτή την ιερόσυλη πράξη και θέλησαν να τον τιμωρήσουν με θάνατο. Τελικά όμως αποφασίστηκε ως αρκετή τιμωρία να μεταφέρει απλώς το άγαλμα πίσω στη θέση του, όπως και έκανε. Η ιστορία αυτού του κατορθώματος έκανε διάσημο το μικρό Θεαγένη σε όλη την Ελλάδα.

Ο νεαρός Θάσιος έγινε για πρώτη φορά ολυμπιονίκης το 480 π.Χ. (75η Ολυμπιάδα) στην πυγμαχία (πυγμή) και το 476 π.Χ. (76η Ολυμπιάδα) στο παγκράτιο. Νίκησε επίσης τρεις φορές στα Πύθια, εννέα στα Νέμεα και δέκα στα Ίσθμια, άλλοτε στην πυγμαχία και άλλοτε στο παγκράτιο. Μία φορά, στους αγώνες που οργανώνονταν στη Φθία προς τιμήν του Αχιλλέα, δοκίμασε στο δόλιχο, ένα από τα αγωνίσματα του δρόμου, όπου και νίκησε. Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, οι στέφανοι που είχε κερδίσει κατά τη διάρκεια της αθλητικής του δραστηριότητας ανέρχονταν στους 1.400. 

Ο Παυσανίας αναφέρει ότι το άγαλμά του στην Ολυμπία, έργο του γλύπτη Γλαυκία από την Αίγινα, ήταν στημένο στην Άλτη δίπλα σε εκείνα του Φιλίππου Β' και του γιου του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Ο Θεαγένης απέκτησε μεγάλη δόξα για την πατρίδα του και οι συμπατριώτες του ήταν πολύ περήφανοι γι' αυτόν. Μετά το θάνατό του, έστησαν το άγαλμά του στη Θάσο.


 Ο Παυσανίας διηγείται μια σχετική ιστορία, ότι κάποιος που αντιμετώπιζε το Θεαγένη όσο ζούσε, χωρίς όμως ποτέ να καταφέρει να τον νικήσει, πήγαινε και μαστίγωνε το άγαλμα του ολυμπιονίκη κάθε βράδυ. Φαίνεται ότι μια βραδιά, καθώς εκείνος χτυπούσε το άγαλμα, αυτό ξεκόλλησε και έπεσε επάνω του, με αποτέλεσμα να τον σκοτώσει. Τα παιδιά του, στη θλίψη τους, κατηγόρησαν το άγαλμα για φόνο. Σύμφωνα με το νόμο των Θασίων, ο φόνος τιμωρούνταν με εξορία, γι' αυτό και το άγαλμα ρίχτηκε στη θάλασσα. Μετά απ' αυτό, μεγάλη ξηρασία χτύπησε το νησί και ο λαός δυστύχησε. Ακολουθώντας δελφικό χρησμό, οι Θάσιοι, σε μια προσπάθεια να εξευμενίσουν τη Δήμητρα, επανέφεραν στο νησί όλους τους εξόριστους.
 Ωστόσο, η ξηρασία και ο λιμός συνεχίστηκαν και οι άρχοντες ξαναζήτησαν τη συμβουλή του μαντείου. Τότε η Πυθία τούς θύμισε το άγαλμα του Θεαγένη που βρισκόταν στο βυθό της θάλασσας. Και ενώ εκείνοι ανησυχούσαν για το πώς θα βρουν το άγαλμα, κάποιοι ψαράδες το έπιασαν στα δίχτυα τους και το έφεραν στη στεριά. Η ξηρασία σταμάτησε και από τότε οι Θάσιοι άρχισαν να προσφέρουν θυσίες στο θεό-θεραπευτή Θεαγένη.

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Η σχέσις μας προς την Αρχαιότητα, από τον Ιωάννη Συκουτρή (Βιβλίο)



Χρονολόγιο: Εβίνα Π. Τσαγκαράκου

«Το παρόν ζη από το παρελθόν και η ιστορία είναι ο μόνος διδάσκαλος του βίου διά τα μελλοντικά μας διαβήματα»…

Στο δοκίμιο αυτό –επιλεγόμενα στο βιβλίο του Th. Zielinski «Ημείς και οι Αρχαίοι»− ο Ι. Συκουτρής εξετάζει τη σημασία της γνώσης της Αρχαιότητας κατά την προ αλλά και μετά την Επανάσταση του 21 εποχή. Η επαφή με την Αρχαιότητα οδήγησε το έθνος μας να γίνει «Έθνος Ελλήνων» από «γένος Χριστιανών» που ήταν κατά την τουρκοκρατία, μετά το «άχρωμον εθνικώς Βυζάντιον». Αυτή η αφύπνιση το έκανε να ξεσηκωθεί.

Το 21 ήταν αναγέννηση του αρχαίου ελληνικού πνεύματος και συνειδητή επάνοδος στη δράση των αρχαίων προγόνων, ο Λεωνίδας και ο Θεμιστοκλής ζωντανές υπάρξεις. Στη μικρή γωνιά που απελευθερώθηκε, η σχέση με την Αρχαιότητα είναι αντιφατική: Οίηση, περηφάνια αλλά χωρίς αίσθηση των καθηκόντων έναντι του ενδόξου ονόματος, παρά τις συχνά καλές προθέσεις.

Η βαθιά γνώση της αρχαιότητας είναι ένας σκοπός ευγενής και ωραίος, προς τον οποίον «το έθνος μας οφείλει να μάθη προ παντός να εργάζεται και να πειθαρχή εαυτό».

Το βιβλίο θα το βρείτε εδώ

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Το τελευταίο βιβλίο που διαβάσαμε και σας το συνιστούμε.

Σε χορταριασμένα μονοπάτια


Paa gjengrodde stier, 1949 

"Θα μπορούσα να περάσω απέναντι στην Αγγλία, όπως το έκαναν αρκετοί, που σήμερα γυρίζουν σαν ήρωες γιατί εγκατέλειψαν την πατρίδα τους, γιατί το 'σκασαν απ' τα χώματά τους. Δεν το έκανα. Δεν ήταν του χαρακτήρα μου ποτέ. Θεώρησα πως υπηρετούσα την πατρίδα μου καλύτερα εκεί που βρισκόμουνα, να ασχολούμαι με τη γη ανάλογα με τις δυνάμεις μου σ΄αυτούς τους δύσκολους καιρούς, που το έθνος μας είχε έλλειψη από κάθε τι. Κι ακόμα χρησιμοποιώ την πένα μου για τη Νορβηγία, που τώρα θα έβρισκε τη θέση της ψηλά-ψηλά ανάμεσα στις γερμανικές χώρες της Ευρώπης. Η σκέψη αυτή μίλησε στην καρδιά μου από την αρχή ακόμα. Ακόμα περισσότερο: με ενθουσίασε, με κατάκτησε. 

[...]Σήμερα ακόμα νομίζω πως είναι, πως ήταν μια μεγάλη κι ωραία ιδέα για τη Νορβηγία, που άξιζε να πολεμήσει κανείς και να δουλέψει σκληρά γι' αυτή. Νορβηγία: μια αυτάρκης και αυτόφωτη χώρα στην άκρη της Ευρώπης!

Knut Hamsun

[...] Όταν καθόμουν κι έγραφα και τηλεγραφούσα νύχτα και μέρα, πρόδιδα, λένε, την πατρίδα μου. Ήμουνα προδότης, λένε. Ας πάει κι αυτό. Μα δεν αισθανόμουν εγώ έτσι, ποτέ μου, ούτε και σήμερα αισθάνομαι έτσι. Έχω την καλύτερη ειρήνη με τον εαυτό μου,  την καλύτερη συνείδηση. 

Εκτιμώ σε μεγάλο βαθμό την κοινή γνώμη. Εκτιμώ ακόμα περισσότερο τη νορβηγική δικαιοσύνη, μα όχι τόσο πολύ ώστε να υποτιμώ τη δική μου κρίση για το τι είναι καλό ή κακό, δίκαιο ή άδικο. Είμαι αρκετά μεγάλος πια, για να 'χω το δικαίωμα να 'χω ένα δικό μου κώδικα˙ κι αυτός είναι δικός μου.''    

Κνουτ Χάμσουν

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Ο Σερβικός Στρατός στην Κέρκυρα.

Κέρκυρα, η άγνωστη σερβική πρωτεύουσα.

Η Ιστορία έχει καταχωρίσει το Βελιγράδι ώς την πρωτεύουσα του σερβικού κράτους από την ίδρυσή του, συνεχώς και αδιαλείπτως. Πλην μιας περιόδου, όχι πολύ μακριά πίσω, κατά την οποία πρωτεύουσα υπήρξε η πόλη της... Κέρκυρας.

Με σερβική Βουλή, κυβέρνηση, στρατό αλλά και υπηκόους μάλιστα. Από προχθές τη «σερβική πρωτεύουσα» στην Ελλάδα επισκέπτεται ο πρόεδρος της Σερβίας, Τόμισλαβ Νίκολιτς, επικεφαλής κυβερνητικού κλιμακίου, αποτίοντας φόρο τιμής στο «Νησί της Σωτηρίας», όπως έχει καταχωρισθεί η Κέρκυρα στη συλλογική σερβική εθνική συνείδηση. «Ηρθαμε για να τιμήσουμε τους στρατιώτες μας που κατέφυγαν στην Κέρκυρα αναζητώντας σωτηρία και για να πούμε ένα μεγάλο “ευχαριστώ” στους Ελληνες και ιδιαίτερα στους Κερκυραίους, οι οποίοι πραγματικά τους έσωσαν», δήλωσε.

Οι Σέρβοι είναι γενικά ένας λαός, ίσως ο μοναδικός στον κόσμο, που γιορτάζει τις... ήττες του. Εχουν, για παράδειγμα, καθιερώσει ως εθνική εορτή τη συντριβή τους στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου τον Ιούνιο του 1389 από τους Οθωμανούς και την απώλεια του εθνικού τους λίκνου. Εν προκειμένω, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την κατάληψη της χώρας τους στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τα γερμανικά, αυστροουγγρικά και βουλγαρικά στρατεύματα, το «εορτάζουν» στην... Κέρκυρα.

Γιατί στο ειδυλλιακό Νησί των Φαιάκων; Διότι ο «Παντοκράτορας» ήταν η κορυφή –και μαζί η λύτρωση– του «αλβανικού Γολγοθά», όπως καταγράφεται στην ιστορία του σερβικού έθνους, στην απίστευτη πορεία των υπολειμμάτων του σερβικού στρατού και αμάχων, μέσω των κακοτράχαλων βουνών της Αλβανίας, προς την ελευθερία.

Τα γεγονότα: τον Οκτώβριο του 1915 η Σερβία δέχεται συντονισμένη επίθεση από αυστροουγγρικά, γερμανικά και από τον Νότο βουλγαρικά στρατεύματα, και η χώρα υποδουλώνεται. Καθώς δεν υπήρχε διέξοδος φυγής προς τη Θεσσαλονίκη, αφού οι Βούλγαροι είχαν καταλάβει τον Νότο, τα υπολείμματα του σερβικού στρατού, η τότε κυβέρνηση και η βασιλική οικογένεια του Βελιγραδίου, μαζί και χιλιάδες αμάχους, υποχωρούν στο Κόσοβο.

Από εκεί, καταδιωκόμενοι από τον εχθρό, αφού κατέστρεψαν τα βαριά όπλα, τα σερβικά στρατεύματα ελαφρά οπλισμένα και μαζί οι άμαχοι ξεκίνησαν μέσα στον βαρύ χειμώνα μια δύσκολη πορεία μέσω της ορεινής Αλβανίας με στόχο να φτάσουν στην Κέρκυρα.

Η διαδρομή μέσα από τα άγρια χιονισμένα αλβανικά βουνά εξελίχθηκε σε μαρτύριο για τη «Σέρβων κατάβαση», την οποία έκαναν κόλαση οι επιθέσεις ατάκτων Αλβανών ορεσίβιων, παραδοσιακών εχθρών του σερβικού έθνους.

Επειτα από δύο μήνες οδυνηρής περιπλάνησης στο αφιλόξενο αλβανικό ανάγλυφο και με εκατόμβη νεκρών, περίπου 150.000 στρατιώτες και άμαχοι αναφώνησαν το «θάλαττα θάλαττα» και παραλήφθηκαν στα αλβανικά παράλια από συμμαχικά πλοία για να αποβιβαστούν στην Κέρκυρα.

Ο αποδεκατισμένος στρατός θα μεταφερθεί από εκεί με συμμαχικά πλοία στη Θεσσαλονίκη για να πολεμήσει στο Μακεδονικό Μέτωπο, οι εξαθλιωμένοι άμαχοι και η ηγεσία θα παραμείνουν στην Κέρκυρα, η οποία επί τρία συνεχή χρόνια θα καταστεί πρωτεύουσα της Σερβίας.

Ο πρόεδρος της Σερβίας, που τίμησε με την παρουσία του τις ελληνοσερβικές εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση των εκατό χρόνων από την καταφυγή των ομοεθνών του στην Κέρκυρα, επισκέφθηκε μεταξύ άλλων το κτίριο του Δημοτικού Θεάτρου που είχε μετατραπεί σε «σερβικό Κοινοβούλιο» και τον χώρο του πρώην ξενοδοχείου Bella Venezia στο κέντρο της πόλης, το οποίο λειτούργησε ως έδρα της εξόριστης κυβέρνησης.

 Εναν αιώνα μετά, η Κέρκυρα παραμένει υψηλά στην ατζέντα των σημείων αναφοράς του σερβικού έθνους, γεγονός που πέραν των άλλων μεταφράζεται στην παρουσία χιλιάδων Σέρβων προσκυνητών-τουριστών κάθε χρόνο στο πανέμορφο νησί. Ελάχιστες οικογένειες με σερβική καταγωγή έχουν απομείνει, ενώ επιτύμβιες στήλες, το Μαυσωλείο του Βίδου με τα δεκάδες αντικείμενα, αλλά και τα κτίρια που στέγασαν την κυβέρνηση και το Κοινοβούλιο, θυμίζουν το ιστορικό πέρασμα των Σέρβων.

Πηγή
Καθημερινή (ηλεκτρονική εφημερίδα )

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

O Λεωνίδας Κύρκος εξομολογείται την δολοφονία του Κίτσου Μαλτέζου.

Ο Λεωνίδας Κύρκος ήταν Πρόεδρος και γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Εσωτ. μέχρι τον Απρίλιο του 1987, οπότε εντάχθηκε στην Ελληνική Αριστερά (Ε.ΑΡ.) της οποίας εκλέχτηκε Πρόεδρος. Μαζί με τον Χαρίλαο Φλωράκη, ίδρυσε τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου, του οποίου υπήρξε γραμματέας μέχρι τον Μάρτιο του 1991.

Από το 1989 μέχρι το 1993 ήταν βουλευτής με τον Συνασπισμό. Έγινε στόχος σφοδρής κριτικής από το χώρο του ΠΑΣΟΚ για την συμμετοχή του Συνασπισμού στην κυβέρνηση Τζανετάκη. To 2000 προτάθηκε τιμητικά από το κόμμα του Συνασπισμού για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, όμως η Βουλή εξέλεξε τον ανθυποψήφιό του, Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο.





Διαβάστε εδώ ποιος ήταν ο Κίτσος Μαλτέζος
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...