₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪

*Άνθρωποι και κυβερνήσεις ποτέ δεν διδάχτηκαν τίποτα από την Ιστορία, ούτε ποτέ καθόρισαν την δράση τους επάνω σε αλήθειες και αρχές στηριγμένες σ' αυτήν *
(Χέγκελ)
*Η ιστορία είναι θεματοφύλακας μεγάλων πράξεων, μάρτυρας του παρελθόντος, παράδειγμα και δάσκαλος για το παρόν και μεγάλος σύμβουλος για το μέλλον.*
(Μιγκέλ Ντε Θερβάντες)
*Την ιστορία μελέτα παιδί μου, γιατί έτσι όχι μόνο τον εαυτό σου και τη ζωή σου θα κάμεις ένδοξη και χρήσιμη στην ανθρώπινη κοινωνία, αλλά και το μυαλό σου οξυδερκέστερο και διαυγέστερο.*
(Ιπποκράτης)
Όποιος ξεχνάει την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει*. (Σανταγίανα Ισπανός Φιλόσοφος)

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2016

Απεβίωσε ο μοναδικός επιζών του μεταγωγικού αεροσκάφους NORATLAS 4, της επιχείρησης NIKH στην Κύπρο

Απεβίωσε στο 424 Στρατιωτικό Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, ο μοναδικός επιζών του μεταγωγικού αεροσκάφους NORATLAS 4, της επιχείρησης αυτοκτονίας ΝΙΚΗ που πραγματοποιήθηκε την πρώτη μέρα της τουρκικής εισβολής στη Κύπρο. Ο Θανάσης Ζαφειρίου μετά τον τραυματισμό του το 1974 είχε μείνει ανάπηρος και αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, οπως αναφέρει σχετικά η ιστοσελίδα της Ένωσης Στρατιωτικών Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας (ΕΠΣΕΚΜ).
Το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο και η κατάσταση της υγείας του επιδεινωνόταν καθημερινώς.
Το 1974 είχε γλιτώσει τον θάνατο, όταν πήδηξε χωρίς αλεξίπτωτο από το αεροσκάφος το οποίο δεχόταν πυρά κατά την επιχείρηση προσγείωσης του στο αεροδρόμιο Λευκωσίας. Το αεροσκάφος καταρρίφθηκε από φίλια πυρά καθώς λόγω της σύγχυσης εξελήφθη ως τουρκικό.

Ο Θανάσης Ζαφειρίου εμφανίζεται στην εκπομπή ''Πάμε Πακέτο'' που συναντιέται για πρώτη φορά πρόσωπο με πρόσωπο με τον Κύπριο στρατιώτη και χειριστή του αντι-αεροπορικού όπλου που έριξε το Νοράτλας...

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Oι ΗΠΑ στον 21ο αιώνα και η βυζαντινή στρατηγική κουλτούρα.



του Αλέξανδρου Δρίβα, Διεθνολόγου



Αναμφισβήτητα, η Ουάσινγκτον, παραμένει και μετά τον Ψυχρό Πόλεμο η πιο ισχυρή μονάδα της διεθνούς πολιτικής. Οι ΗΠΑ διατηρούν συντελεστές ισχύος, τόσο σε επίπεδο εύρους, όσο και σε επίπεδο βάθους, που καμία άλλη δύναμη δεν διατηρεί στο διεθνές σύστημα. Ο Stephen Walt, στο βιβλίο Στρατηγικές αντίστασης στην Ηγεμονία των ΗΠΑ, αναφέρει πως δεν έχει εμφανιστεί στο ρου της ιστορίας άλλη κυρίαρχος δύναμη του εκάστοτε διεθνούς συστήματος που να κατέχει την πρωτοκαθεδρία σε όλους τους τομείς όπου υφαίνεται η ισχύς. [1] Η αλλαγή της δομής του διεθνούς συστήματος μετά την κατάρρευση και τον κατακερματισμό της Ε.Σ.Σ.Δ, έφερε τις ΗΠΑ να διαθέτουν όλα εκείνα τα στοιχεία που μπορούν να αποδώσουν σε αυτές τον χαρακτηρισμό ως «υπερδύναμη». Προσωρινά, και μέχρι τα τέλη της τελευταίας δεκαετίας του 20ου αιώνα, οι ΗΠΑ, δεν ένιωθαν κάποια απειλή. Η υπερδύναμη διατηρούσε το μονοπώλιο των μεγάλων αποφάσεων για το πώς θα διευθετηθεί το χάος που έφερε ο κατακερματισμός της Ε.Σ.Σ.Δ.
Η ανάγκη για μια νέα στρατηγική χάραξης εξωτερικής πολιτικής, έμοιαζε κάτι παραπάνω από αναγκαία μετά την 9/11 και τις ολέθριες εμπλοκές των ΗΠΑ σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Η διαλεκτική σχέση που έχει η χρήση της ισχύος με εκάστοτε υφή των προκλήσεων/προβλημάτων, δεν έπαψε ποτέ να ισχύει. Τι άραγε άλλαξε στις ΗΠΑ και πώς αυτό αποτυπώνεται την τελευταία επταετία; Γιατί ο Πρόεδρος Ομπάμα κατηγορείται ως ο μόνος Πρόεδρος των ΗΠΑ που δε διατύπωσε δόγμα αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής; Προς τα πού βαδίζουν οι ΗΠΑ και τί σχέση έχουν με την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία;

Συνέχεια εδώ

Κυριακή, 7 Αυγούστου 2016

Η σχέση Τουρκίας – ΝΑΤΟ μετά το πραξικόπημα.


του Γιώργου Κουλούρη, διεθνολόγου

Το αποτυχημένο πραξικόπημα που έλαβε χώρα στην Τουρκία την Παρασκευή 15 Ιουλίου δημιουργεί μία νέα βάση δεδομένων τόσο στο εσωτερικό της γείτονας χώρας όσο και στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Παρά την ήδη ασταθή κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή λόγω της συριακής κρίσης αλλά και της δράσης του Ισλαμικού Κράτους, η απόπειρα ανατροπής της εξουσίας στην Τουρκία μέσω πραξικοπήματος καθιστά ευμετάβλητο το γεωπολιτικό περιβάλλον. Μολονότι έχει περάσει διάστημα από την διεξαγωγή του πραξικοπήματος οι υποκινητές του δεν έχουν καταγραφεί. Ορισμένοι αναφέρουν τον αυτοεξόριστο στην Πενσυλβάννια των Η.Π.Α ισλαμιστή κληρικό Φετουλάχ Γκιουλέν , άλλοι ότι το πραξικόπημα προήλθε από τον Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν ως μέσο εδραίωσής του στο εσωτερικό της χώρας.   

Ανεξαρτήτως της προέλευσής του, η Τουρκία βρίσκεται σε μία περίοδο αναδιάταξης. Ο στρατός από ισχυρό όπλο της Τουρκίας μετατρέπεται σε μαλακό υπογάστριο ήδη 6,000 στρατιωτικοί έχουν τεθεί σε διαθεσιμότητα ενώ ανοιχτό παραμένει το ζήτημα της επαναφοράς της θανατικής ποινής όσον αφορά τους πραξικοπηματίες. Το τεταμένο κλίμα που επικρατεί στο εσωτερικό της Άγκυρας αναμένεται να επηρεάσει την σχέση της με το ΝΑΤΟ, καθώς ήδη η βάση του Ιντσιρλίκ έχει κλείσει ενώ οι αυταρχικές κινήσεις του Τούρκου Προέδρου επιδεινώνουν την κατάσταση. Παράλληλα η απόπειρα πραξικοπήματος έγινε σε μία περίοδο που η Τουρκία μετά από πολύμηνη συγκρουσιακή σχέση με την Ρωσία φαίνεται να επέρχεται εξομάλυνση στις σχέσεις έπειτα από την συγγνώμη για την ρίψη του ρωσικού αεροσκάφους τον Νοέμβριο του 2015. Πέρα από την σχέση Τουρκίας-ΝΑΤΟ και Τουρκίας-Ρωσίας ιδιαίτερη σημασία αποκτά και ο ρόλος της τρομοκρατίας καθώς ήδη η Τουρκία έχει δεχθεί αρκετές επιθέσεις που σχετίζονται τόσο με το Ισλαμικό Κράτος όσο και με την κουρδική μειονότητα στο εσωτερικό της.

Σχέση Τουρκίας-ΝΑΤΟ μετά την απόπειρα πραξικοπήματος

Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ από το 1952 και αποτελεί ένα κρίσιμο μέλος για την συμμαχία. Τα βασικά στοιχεία που καθιστούν την Τουρκία αναγκαία για το ΝΑΤΟ είναι η υψίστης σημασία γεωστρατηγική θέση και η στρατιωτική δύναμη. Συγκεκριμένα λόγω της γεωγραφικής της θέσης είναι η μόνη δίοδος προς την πλούσια περιοχή από ενεργειακά κοιτάσματα του Καυκάσου και της Κασπίας, ελέγχει τον Βόσπορο –ένα σημαντικό εμπορικό διάδρομο. Επίσης η εγγύτητά της με την Μέση Ανατολή και το γεγονός πως είναι η μοναδική μουσουλμανική χώρα της Συμμαχίας την καθιστούν δίαυλο επικοινωνίας με τον μουσουλμανικό κόσμο. Πέρα από την γεωστρατηγική της θέση όμως η Τουρκία διαθέτει και άλλα χαρακτηριστικά που την καθιστούν σημαντικό μέλος για το ΝΑΤΟ. Η οικονομική ανάκαμψη από το 2002 και μετά την έχει φέρει στις χώρες G-20 της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ όσον αφορά το στρατιωτικό σκέλος διαθέτει τον 2ο μεγαλύτερο στρατό της Συμμαχίας έπειτα από τις Η.Π.Α με 426,000 στρατιώτες.  Λαμβάνοντας υπόψη τα προαναφερθέντα στοιχεία αλλά και την κατασκευασμένη από το 1951 βάση του Ιντσιρλίκ που συνορεύει με την Συρία και κατέχει το ¼ των πυρηνικών όπλων του ΝΑΤΟ.

Παρόλο που η σημαντική θέση της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ περιγράφεται από τα δυναμικά χαρακτηριστικά της , μετά την αποτυχημένη διεξαγωγή του πραξικοπήματος αναδύθηκε το ζήτημα κατά πόσον η Τουρκία σέβεται και τηρεί τις αρχές του Βορειοατλαντικού Συμφώνου. Μετά τον απόηχο της 15ης Ιουλίου οι μαζικές εκκαθαρίσεις στρατιωτικών, οι διώξεις σε δημοσίους υπαλλήλους, ο περιορισμός της ελευθερίας του τύπου, η κήρυξη της χώρας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, η αναστολή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα αλλά και οι αναφορές περί επαναφοράς της θανατικής ποινής εγείρουν υποψίες για το κατά πόσο η Τουρκία νιώθει μέλος του ΝΑΤΟ. Οι δημοκρατικές αξίες , η ελευθερία και ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα είναι βασικά χαρακτηριστικά του Οργανισμού και δεν δύναται να καταπατηθούν από ένα κράτος-μέλος ειδάλλως θα υπάρξουν αντιδράσεις στο εσωτερικό κάθε κοινωνίας, άρα ενδέχεται να τεθεί εν αμφιβόλω η συνοχή του. Στον αντίποδα, στην Τουρκία καλλιεργείται κλίμα ότι πίσω από το πραξικόπημα βρίσκεται ο Γκιουλέν , ο οποίος εάν δεν εκδοθεί από τις Η.Π.Α στην Τουρκία θα υπάρξουν υποψίες από τουρκικής πλευράς περί συνεργασίας.  Τα πρώτα σύννεφα στις σχέσεις Τουρκίας-ΝΑΤΟ υπήρξαν από το περασμένο καλοκαίρι όταν η Τουρκία καθυστέρησε τόσο να συμμετάσχει στον υπό τις Η.Π.Α διεθνή συνασπισμό εναντίον του Ισλαμικού Κράτους όσο και να παραδώσει την βάση Ιντσιρλίκ ως αεροπορική βάση. Οι εκατέρωθεν αμφισβητήσεις προκαλούν τριγμούς στις σχέσεις ανάμεσα σε δύο ισχυρά κράτη του ΝΑΤΟ και όσο αυτές θα διαιωνίζονται η Συμμαχία ενδέχεται να αντιμετωπίσει ζητήματα στο εσωτερικό της.

Ήδη ο αντίκτυπος της προσπάθειας πραξικοπήματος καταγράφηκε στην βάση Ιντσιρλίκ η οποία για ένα μικρό χρονικό διάστημα παρέμεινε κλειστή καθώς ήτανε βάση των πραξικοπηματιών. Για την συμμαχία του ΝΑΤΟ η συγκεκριμένη βάση είναι ζωτικής σημασίας στην προσπάθεια καταπολέμησης του Ισλαμικού Κράτους, ιδίως μετά τις επιθέσεις που έχουν λάβει χώρα σε Βέλγιο, Γαλλία, Η.Π.Α.  Όσο παρέμεινε κλειστή το Ισλαμικό Κράτος ευνοήθηκε καθώς δεν επιτρέπονταν οι αεροπορικές επιθέσεις εναντίον του, ενώ ο έλεγχος στα σύνορα με την Συρία ήτανε πιο χαλαρός.  Μολονότι η βάση τέθηκε σε λειτουργία έπειτα από την σύλληψη των πραξικοπηματιών παραμένει μοχλός πίεσης από την πλευρά της Τουρκίας σε μία μη έκδοση του Φετουλάχ Γκιουλέν, οπότε η σχέση ανάμεσα στα δύο μέρη παραμένει ευάλωτη.
Εκτός από την βάση Ιντσιρλίκ, το ΝΑΤΟ επηρεάζεται και από την αποδιοργάνωση του στρατού της Τουρκίας. Οι φυλακίσεις μεγάλου αριθμού στρατιωτικών αλλά και η αναξιοπιστία του στρατού ελέω πραξικοπήματος περιορίζουν την ικανότητά του αλλά και την εμπιστοσύνη προς αυτόν. Στο επόμενο διάστημα θα είναι δύσκολο να ανταποκριθεί η Τουρκία στις συμμαχικές της υποχρεώσεις όπως η αποστολή στρατευμάτων σε διάφορες αποστολές του ΝΑΤΟ ,καθώς αναμένεται το βάρος να δοθεί στο εσωτερικό της και στην προσπάθεια ανασυγκρότησης του θεσμού.
Παράλληλα δύο ακόμα μεταβλητές διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην σχέση Τουρκίας-ΝΑΤΟ, το κουρδικό και το προσφυγικό. Ανάμεσα στις 2 χώρες υπάρχει διαφορά στην προσέγγιση των Κούρδων της Συρίας. Για τις μεν Η.Π.Α αποτελούν τον ιδανικό εταίρο στην προσπάθεια καταπολέμησης του Ισλαμικού Κράτους για την δε Τουρκία οποιαδήποτε στήριξε στο συριακό κουρδικό κόμμα αποτελεί κίνδυνο για ενδεχόμενη σύμπλευση με το PKK. Η σκέψη ότι οι Η.Π.Α υποθάλπουν το συριακό κουρδικό κόμμα επηρεάζει αρνητικά την σχέση των 2 μερών.
Όσον αφορά το προσφυγικό, υπάρχει ο φόβος από πλευράς της Δύσης ότι μετά την απόπειρα πραξικοπήματος και τις αυταρχικές κινήσεις, η Τουρκία πιθανώς να αθετήσει την συμφωνία με την Ε.Ε. Ήδη στο εσωτερικό της υπάρχουν 3εκ πρόσφυγες, ενώ δεν αποκλείεται να υπάρξει και νέος κύκλος μετανάστευσης εξαιτίας της αστάθειας που προκάλεσε το πραξικόπημα. Αξίζει να αναφερθεί σε αυτό το σημείο πως οι μεταναστευτικές ροές είναι εμφανώς μεγαλύτερες κατά την περίοδο του πραξικοπήματος, αν και είχαν μειωθεί λόγω της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας.
Συμπεραίνεται ότι η συνεργασία Τουρκίας-ΝΑΤΟ είναι ιδιαίτερα κρίσιμη για την συμμαχία αλλά και την σταθερότητα στην ήδη ταραγμένη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Η πληθώρα ζητημάτων που απασχολούν τα 2 μέρη επηρεάζονται από την αποτυχημένη έκβαση του πραξικοπήματος και αναμένεται να επιδράσουν αρνητικά στο εγγύς μέλλον στην ομαλή λειτουργία της Συμμαχίας.

Η αλλαγή στάσης Τουρκίας προς Ρωσία ανησυχεί το ΝΑΤΟ;
Η Τουρκία αν και είναι από το 1952 μέλος του ΝΑΤΟ υπάρχει η εκτίμηση ότι η χώρα μπορεί να δράσει και εκτός της Συμμαχίας. Αυτή η αντίληψη επικρατεί στην χώρα καθώς μία έρευνα του 2011 έδειξε πως το ΝΑΤΟ δεν είναι τόσο επιθυμητό στη χώρα. Η Τουρκία θέλει μεγαλύτερο ρόλο στο ΝΑΤΟ, θεωρεί τον εαυτό της σημαντικό δρών στο διεθνές σύστημα για αυτό θέλει να δρα και αυτόνομα, πέρα από τους Συμμάχους της.  Αυτό άλλωστε αποδεικνύεται από το δόγμα του πρώην Πρωθυπουργού και Υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου περί περιφερειακής ηγεμονίας, κάτι που είναι σε αντίθεση με το ΝΑΤΟ και την καλή πίστη ανάμεσα στα κράτη-μέλη. Η μεγαλύτερη απόδειξη ως τώρα από την δράση της Τουρκίας ως αυτόνομης εξωτερικής πολιτικής καταγράφεται στην συγκρουσιακή σχέση που έχει αναπτυχθεί από τον Νοέμβριο του 2015 με την Ρωσία.
Οι σχέσεις των  2 χωρών επιδεινώθηκαν άρδην μετά την ρίψη του ρωσικού αεροσκάφους που πετούσε στον εναέριο χώρο της Τουρκίας τον περασμένο Νοέμβριο. Απόρροια της συγκεκριμένης πράξης ήτανε η επιβολή κυρώσεων από πλευράς Μόσχας που έπληξαν τον οικονομικό τομέα της Τουρκίας. Επίσης πάγωσαν σχέδια που αφορούσαν την κατασκευή έργων για προμήθεια φυσικού αερίου. Έχοντας ήδη διάφορα ανοιχτά μέτωπα  στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και η διαμάχη με την Ρωσία συνέβαλε στην σταδιακή απομόνωση της Άγκυρας σε διπλωματικό επίπεδο. Η σύγκρουση των 2 χωρών επεκτάθηκε και στον συριακό εμφύλιο όπου η Ρωσία στήριζε τον Αλαουίτη Πρόεδρο Άσαντ ενώ η Τουρκία την ισλαμική αντιπολίτευση. Αυτή η αρνητική συγκυρία για την Τουρκία έρχεται να επουλωθεί μετά την συγγνώμη από πλευράς Άγκυρας προς την Μόσχα για την ρίψη του αεροσκάφους.

Η διαφαινόμενη εξομάλυνση στις σχέσεις Τουρκίας-Ρωσίας αλλά και η σταδιακή δυσπιστία από πλευράς ΝΑΤΟ για την διαχείριση του αποτυχημένου πραξικοπήματος εγκυμονούν κινδύνους για την συμμαχία. Τόσο η Τουρκία όσο και η Ρωσία θεωρούν ότι η Δύση προσπάθησε να τις καταστήσει υπό την κυριαρχία της και να μην έχουν την θέση που επιθυμούν εντός του διεθνούς συσχετισμού δυνάμεων.  Οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα αλλά και οι ηγεμονικές τάσεις των Ερντογάν-Πούτιν έναντι της Ευρώπης συμβάλλουν σε μία ενδεχόμενη συνεργασία που θα υπονομεύσει τα θεμέλια του ΝΑΤΟ.
Η Τουρκία το διάστημα μετά του πραξικοπήματος δείχνει ευάλωτη, συνεπώς η γεφύρωση του χάσματος με την Ρωσία φαντάζει ως εφικτό σενάριο για το άμεσο μέλλον. To ενδιαφέρον της Ρωσίας για την Ανατολική Μεσόγειο αποδεικνύεται με την συμμετοχή της στον συριακό εμφύλιο, την ναυτική βάση στο Ταρτούς της Συρίας αλλά και με την ίδρυση της Ναυτικής Διοίκησης Μεσογείου.  Η Ρωσία εκμεταλλευόμενη την καχυποψία μεταξύ Τουρκίας-ΝΑΤΟ μπορεί να εδραιώσει την παρουσία της και να επηρεάσει προς το συμφέρον της την Άγκυρα.
Η αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ των 2 χωρών διαπιστώνεται και από το γεγονός ότι η Ρωσία φέρεται να είχε προειδοποίηση την Τουρκία για το πραξικόπημα. Αυτή η εξέλιξη δείχνει ότι η Ρωσία προτιμά να συνδιαλέγεται με τον Πρόεδρο Ερντογάν παρά με μία ενδεχόμενη νέα δυτικότροπη κυβέρνηση που θα καθιστά την Τουρκία αμιγώς νατοϊκή δύναμη.
Παρόλο που η Τουρκία εμφορείται από κλίμα αστάθειας και αναδιοργάνωσης στο εσωτερικό της και η οποιαδήποτε συνεργασία φαντάζει τρωτή, η Ρωσία έχει την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί το κενό επικοινωνίας μεταξύ ΝΑΤΟ-Τουρκίας και να παγιώσει την θέση της στην Ανατολική Μεσόγειο. Μία στενή συνεργασία μεταξύ των 2 μερών μετά την αποστροφή της Τουρκίας προς την Ρωσία ελλοχεύει κινδύνους για την ομαλή λειτουργία της Συμμαχίας.

Συμπέρασμα

Αν και στο πρώιμο στάδιο διακυβέρνησής του ο Ερντογάν διατήρησε ένα φιλοδυτικό προφίλ στην πορεία αναδύθηκε στην επιφάνεια η ισλαμική ατζέντα και ένας πιο αυταρχικός προσανατολισμός. Αυτό φαίνεται και από τις μαζικές εκκαθαρίσεις στο εσωτερικό μετά το πραξικόπημα με στόχο να εξαλειφθεί το μέτωπο που είναι προσκείμενο στον Φετουλάχ Γκιουλέν. Τόσο η σκληρή αντιμετώπιση στο εσωτερικό της χώρας όσο και η πρόσφατη συγγνώμη προς την Μόσχα υπονομεύουν την συνοχή στο εσωτερικό της Συμμαχίας. Μολονότι οι κίνδυνοι δεν είναι άμεσοι στο μέλλον η συγκεκριμένη αστάθεια ίσως επηρεάσει την παρουσία του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο. Η βαρύνουσας σημασίας βάση του Ιντσιρλίκ, οι πρόσφυγες που βρίσκονται στην τουρκική επικράτεια, η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας , το ζήτημα των Κούρδων και το μέλλον της σχέσης Ρωσίας-Τουρκίας αναμένεται να απασχολήσουν ιδιαίτερα την διεθνή γνώμη. Το ΝΑΤΟ δεν θέλει να απολέσει έναν σύμμαχο όπως η Τουρκία με σημαντική συνεισφορά, για αυτό τον λόγο δεν υπάρχει για την ώρα ζήτημα αποχώρησης από την Συμμαχία καθώς θα υπάρξουν αλυσιδωτές συνέπειες ωστόσο σε περίπτωση που η τεταμένη κατάσταση συνεχίζεται το μέλλον διαγράφεται ζοφερό.

ΠΗΓΗ

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

Η τεχνική του Πραξικοπήματος ...

Πως θα καταλάβεις τι συμβαίνει σε ένα πραξικόπημα ;;;

Το βιβλίο αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε το 1931 και είναι το έργο που πρόσφερε στον Κούρτσιο Μαλαπάρτε μια φήμη ευρωπαϊκών διαστάσεων, αν και την εποχή εκείνη, έβλαψε την ξεχωριστή θέση που κατείχε ο συγγραφέας στους κόλπους του φασιστικού καθεστώτος. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί και μια ωμή ακτινογραφία της επαναστατικής και αντεπαναστατικής Ευρώπης του Μεσοπολέμου, καθώς επιχειρείται μια λεπτομερής και ψυχρή ανατομία σημαντικών στιγμών του 20ού αιώνα (Οκτωβριανή Επανάσταση, η άνοδος του ναζισμού και η κατάληψη της εξουσίας από το Μουσολίνι).

Γραμμένη με το ιδιαίτερο ύφος του Μαλαπάρτε, το οποίο κινείται μεταξύ δημοσιογραφίας, μυθιστορήματος, ιστορικής έρευνας, λίβελου και δοκιμίου «Η τεχνική του πραξικοπήματος» μας μεταφέρει στην καρδιά των γεγονότων, σκιαγραφεί αποστασιοποιημένα τα πορτρέτα των μεγάλων πρωταγωνιστών του 20ού αιώνα (Μουσολίνι, Χίτλερ, Στάλιν, Τρότσκι, Λένιν), πολλούς από τους οποίους ο Ιταλός συγγραφέας γνώρισε και αποτελεί μια μοναδική και ανεκτίμητη ιστορική πηγή για το πρώτο μισό του αιώνα. Πάνω απ’ όλα όμως μέσα από τις σελίδες της προβάλλει μια ιδιαίτερη θεωρία πάνω στη βίαιη κατάληψη της εξουσίας (με τη μορφή του κινήματος, του πραξικοπήματος ή της εξέγερσης), η οποία και σήμερα παραμένει πλούσια σε διδάγματα και εξαιρετικά επίκαιρη. Για το Μαλαπάρτε, η κατάληψη της εξουσίας δεν πρέπει να λαμβάνει υπόψη τη γενικότερη πολιτική και οικονομική κατάσταση που επικρατεί σε μια χώρα, αρκεί μια θαρραλέα, αποφασισμένη και πιστή δράκα ανθρώπων. Από την άλλη αυτή είναι και η τακτική που θα πρέπει να ακολουθήσει και το επίσημο κράτος για να προστατευτεί.

Η παρούσα ελληνική έκδοση, συμπληρωμένη από νέο πρόλογο του Κούρτσιο Μαλαπάρτε, είναι η δεύτερη και κυκλοφόρησε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1948. Είναι εμπλουτισμένη με επίμετρο του δημοσιογράφου Μιχάλη Ν. Κατσίγερα και με ευρετήριο προσώπων.


Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

Γιατί δεν πέτυχε το πραξικόπημα στην Τουρκία!


Δραματικές οι εξελίξεις στην γείτονα χώρα όπου στρατιωτικοί προσπάθησαν να πάρουν την εξουσία καταπατώντας το Τουρκικό σύνταγμα. Μέχρι στιγμής οι φήμες μας παρουσιάζουν 265 νεκρούς και 1400 τραυματίες, ίσως να υπάρχουν και περισσότεροι βεβαίως. Τα γεγονότα τρέχουν με απίστευτες ταχύτητες. Αρχικά είχαμε την τρομοκρατική επίθεση στην Γαλλία και αμέσως μετά το πραξικόπημα στην Τουρκία.  Ο στρατός έχει ανατρέψει την κυβέρνηση στην Τουρκία τουλάχιστον τρεις φορές από το 1960. Το «Συμβούλιο για την Ειρήνη στην Πατρίδα», όπως ονομάζεται η στρατιωτική οργάνωση που έκανε το πραξικόπημα, ανακοίνωσε αυτή τη φορά ότι ανέλαβε τη διοίκηση της χώρας για να αποκαταστήσει τη συνταγματική τάξη, τα δικαιώματα, τις ελευθερίες, το κράτος δικαίου και την ασφάλεια των πολιτών.

Και ενώ οι πληροφορίες τρέχουν και αυτές με απίστευτη ταχύτητα, ουδείς γνωρίζει τι είναι αληθινό και τι ψεύτικο. Η προπαγάνδα σε αυτές τις στιγμές είναι ένα πραγματικά φοβερό όπλο. Οι δυο αντικρουόμενες δυνάμεις προσπαθούν να κάμψουν το ηθικό του αντιπάλου ώστε να φτάσουν στον αντικειμενικό σκοπό τους. Μέχρι στιγμής δεν γνωρίζουμε τι είναι πραγματικό και τι όχι.
Ο χρόνος και η διαδικασία επαναφοράς της τάξης θα αποδείξει τι ακριβώς έχει συμβεί.

Γιατί όμως ένα τέτοιο πραξικόπημα δεν πέτυχε; Ερώτημα που θα ταλανίζει τις υπόλοιπες μέρες όλους τους δημοσιογράφους και τους διπλωμάτες.

  • Αρχικά, πρέπει να καταλάβουμε ότι η Τουρκία είναι πλέον ένα ισχυρά οικονομικό κράτος. Η Τουρκία είναι η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη της Μ. Ανατολής, με το ΑΕΠ της για το έτος 2015 να ανέρχεται στα 752 δισ. δολ., αφήνοντας πίσω της Σ. Αραβία, της οποίας το ΑΕΠ υπολογίζεται στα 649 δισ. δολ. για το ίδιο έτος. Το ερώτημα εδώ είναι, για ποιο λόγο, ο τουρκικός λαός να στηρίξει ένα πραξικόπημα από την στιγμή που το υπάρχον πολιτικό σύστημα, του έχει επιφέρει την άυξηση του βιοτικού του επιπέδου. 
  • To πραξικόπημα εκδηλώθηκε στις 23:00 περίπου. Ένα σοβαρό λάθος απο τους στασιαστές αφού τους έφερε αντιμέτωπους με τους πολίτες, που διαφορετικά εκείνη την ώρα θα κοιμόντουσαν. Όχι μόνο βέβαια τους πολίτες αλλά το ίδιο ισχύει και για την αστυνομία και την στρατοχωροφυλακή, τα στελέχη μέχρι να επιστρέψουν στα τμήματα τους από τις οικίες τους και να αναλάβουν τον οπλισμό τους και τα καθήκοντα τους θα υπήρχε το χρονικό περιθώριο για περισσότερες δράσεις και ενέργειες από τους στασιαστές. Συνήθως τα πραξικοπήματα εκδηλώνονται τις πρώτες πρωϊνές ώρες.
  • Τέτοιου είδους πραξικοπήματα δεν μπορούν πλέον να πετύχουν σε χώρες με μεγάλο αστικό περιβάλλον. Είναι πιο έυκολο να πετύχει ένα πραξικόπημα σε χώρες χωρίς υποδομές. Χώρες όπως οι ευρωπαϊκες δεν ανταποκρίνονται σε τέτοιες ενέργειες.  Ο λαός παίζει βασικό ρόλο στην επιτυχία του πραξικοπήματος. Οι στόχοι που εχουν να καλύψουν οι στασιαστές είναι πάρα πολλοί. Για παράδειγμα, πρέπει αρχικά να καταληφθούν ή και να καταστραφούν οι τηλεπικοινωνίες. Δεύτερον, να πιαστούν στο ύπνο και αιφνιδιαστικά οι πολιτικοί και στρατιωτικοί αντίπαλοι. Το κοινοβούλιο της Τουρκίας έχει 550 βουλευτές, ο στόχος αυτός δεν μπορεί να καλυφθεί εύκολα. 
  • Να δολοφονηθεί ή να αιχμαλωτιστεί ο Ερντογάν κάτι που δεν έγινε χάνοντας έτσι την ευκαιρία να ''κοκαλώσει'' ο λαός από αυτήν την εξέλιξη και όλες οι σημαντικές υπηρεσίες που θα έπαιζαν εκείνη την στιγμή τον ρόλο της μαζικής αντίδρασης στο πραξικόπημα. Αρχικά ενώ οι στασιαστές μπορούσαν και ήλεγχαν μέρος της αεροπορίας, κανένα αεροσκάφος δεν επιτέθηκε στο προεδρικό αεροπλάνο που μετέφερε τον Ερντογάν.
  • Σημαντικό επίσης, είναι να υπάρχει μεγάλο τμήμα της αστυνομίας και της στρατοχωροφυλακής το οποίο να πρόσκειται υπέρ των στασιαστών. Για παράδειγμα στο Ελληνικό πραξικόπημα των συνταγματαρχών του 67, η αστυνομία πόλεως και η χωροφυλακή πρόσκεινταν υπέρ των στασιαστών και ο λαός ήταν φιλικά προσκείμενος στον στρατό. Γι αυτό και στην χούντα των συνταγματαρχών δεν υπήρχαν θύματα. (Υπήρχαν, αλλά ήταν μόνο δυο, ο Παναγιώτης Έλης και η Μαρία Καυλαρά) Οπότε καταλαβαίνετε δεν θα υπήρχε καμία αντίδραση. Ο λαός τότε θα αποδέχονταν ούτως ή άλλως την νέα τάξη πραγμάτων.
  • Δεν έπεσε το ίντερνετ και τα social media που μπορούν να οργανώσουν την λαϊκή αντίδραση.
  • Όσοι στρατιώτες πήραν μέρος στο πραξικόπημα επρέπε να είναι έτοιμοι να σκοτώσουν και να σκοτωθούν. Στην Τουρκία μεγάλο μέρος των στρατιωτών δεν γνώριζε ότι έπαιρνε μέρος σε πραξικόπημα, θεωρήθηκε ότι ήταν μια νυκτερινή άσκηση. Αυτός ήταν και ο λόγος που παραδίδονταν πολύ εύκολα. Επίσης ο αριθμός των στασιαστών ήταν πολύ μικρός.
  • Δεν κόπηκε η ρευματοδότηση στα σημεία που θα επιχειρούσαν οι στασιαστές. Η τουρκική ΔΕΗ έπρεπε να καταληφθεί ή και να καταστραφεί. Η νύχτα θα προξενούσε τον φόβο στο λαό και στους ''εχθρούς'' των στασιαστών. Οι βασικές υπηρεσίες δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν αφού δεν θα υπήρχε ηλεκτροδότηση και τηλεπικοινωνίες.
  • Πολλοί πολιτικοί και στρατιωτικοί αρνήθηκαν κάθε εμπλοκή και καταδίκασαν την πραξικοπηματική ενέργεια. 
Τελικά όπως φαίνεται η Τουρκία ίσως να βαδίζει σε ένα στενό και δύσκολο μονοπάτι. Το μονοπάτι του εμφύλιου σπαραγμού. Ίσως όμως να βαδίζει στο μονοπάτι του ''στρατιωτικού νόμου'' από την πλευρά των Νικητών, αυτή του Ερντογάν ο οποίος θα αναγκαστεί να πάρει μέτρα κατάς της δημοκρατίας για να υπερασπιστεί την δημοκρατική νομιμότητα.
Αυτό το τελευταίο πως σας φάνηκε; Κατά περίεργο τρόπο από όλες τις πλευρές και να το δεις, αφού κατάφερε να κερδίσει την μάχη του πραξικοπήματος, έχει το λαϊκό έρεισμα να κάνει και ότι θέλει. Ψηφίζοντας μέτρα που θα τον κάνουν ''θεό'' στην Τουρκία.

Ένα άλλο θέμα είναι, ποια είναι τα διπλωματικά μέτρα και τι θα κερδίσει από αυτή την απόπειρα η ελληνική κυβέρνηση ώς μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής ένωσης. Αν σκεφτεί κάποιος προσεκτικά αυτήν την στιγμή η Ελλάδα μπορεί να κερδίσει πολλά...(?)

Μαθαίνουμε Ελληνική Ιστορία

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

ΑΤΜΟΠΛΟΙΟ «ΟΡΙΑ». Ο «ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ» ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ



του Γιάννη Ράγκου


Το βράδυ της 12ης Φεβρουαρίου 1944 το νορβηγικών συμφερόντων αλλά επιταγμένο από τον γερμανικό στρατό ατμόπλοιο «Όρια» προσέκρουσε στη νησίδα Πάτροκλος (Γαϊδουρονήσι), κοντά στο ακρωτήριο του Σουνίου, και βυθίστηκε σε ελάχιστα λεπτά προκαλώντας τον θάνατο περισσότερων από 4.000 Ιταλών αιχμαλώτων πολέμου που ήταν κλεισμένοι στα αμπάρια του. Η βύθισή του ήταν μία από τις χειρότερες τραγωδίες στα παγκόσμια ναυτικά χρονικά, πολλαπλασίως μεγαλύτερη από αυτήν του θρυλικού «Τιτανικού» το 1912, ενώ ο αριθμός των θυμάτων το τοποθετεί στην κορυφή των πλέον πολύνεκρων ναυαγίων στη Μεσόγειο. Ωστόσο, παρά το γεγονός αυτό, το ναυάγιο του «Όρια» παρέμενε ως πρόσφατα σχεδόν άγνωστο…

Το «Όρια» (SS Oria) κατασκευάστηκε το 1920 στο Σάντερλαντ της Βρετανίας από την Osbourne, Graham & Co με αριθμό ναυπήγησης 222 και η συνολική χωρητικότητά του ήταν 2.127 τόνοι. Αποτελούσε ιδιοκτησία της νορβηγικής εταιρείας Fearnley & Eger με έδρα το Όσλο και με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι Γερμανοί το χρησιμοποίησαν για τη μεταφορά στρατευμάτων τους στη Νορβηγία, ενώ κατόπιν εντάχθηκε στις γερμανικές νηοπομπές με προορισμό τη Βόρεια Αφρική. Το 1941 και ενώ βρισκόταν στο λιμάνι της Καζαμπλάνκα, επιτάχθηκε από τη φιλογερμανική γαλλική «κυβέρνηση του Βισύ», μετονομάστηκε σε «Sainte Julienne» και με έδρα το λιμάνι της Μασσαλίας χρησιμοποιήθηκε στη Μεσόγειο. Στις 25 Νοεμβρίου 1942 επιστράφηκε στον νόμιμο ιδιοκτήτη του και πήρε εκ νέου το αρχικό του όνομα, ενώ λίγο καιρό αργότερα δόθηκε στη γερμανική εταιρεία Mittelmeer Reederei GmbH και απέπλευσε για την Ιταλία.
Τον Σεπτέμβριο του 1943, μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας με τους Συμμάχους και την κατάληψη των Δωδεκανήσων από τις γερμανικές δυνάμεις, το «Όρια» βρέθηκε στη Ρόδο, συμμετέχοντας σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των γερμανικών στρατευμάτων στην περιοχή. Στις 10.25 το πρωί της 11ης Φεβρουαρίου 1944 (κατ’ άλλες πηγές το απόγευμα της ίδιας ημέρας) απέπλευσε από το λιμάνι του νησιού με κατεύθυνση τον Πειραιά. Στα αμπάρια του μετέφερε περισσότερους από 4.000 Ιταλούς αιχμαλώτους από τις φρουρές της Ρόδου και της Λέρου, μεταξύ των οποίων βρίσκονταν 43 αξιωματικοί και 118 υπαξιωματικοί όλων των όπλων. Σημειώνεται ότι ο ακριβής αριθμός των Ιταλών αιχμαλώτων παραμένει αδιευκρίνιστος, καθώς σε διαφορετικές πηγές αναφέρεται πως ήταν από 4.046 ως 4.233. Εκτός από τους αιχμαλώτους, στο πλοίο επέβαιναν ακόμα 90 Γερμανοί στρατιώτες (οι 30 ως φρουρά), ενώ το πλήρωμα αποτελείτο από πέντε ναυτικούς, μεταξύ των οποίων ένας Έλληνας μηχανικός, και τον Νορβηγό καπετάνιο Μπιάρνε Ρασμούσεν.
Κατά το ταξίδι του προς τον Πειραιά το «Όρια» συνοδευόταν από τα ιταλικά ελαφρά αντιτορπιλικά ΤΑ16, ΤΑ17 και ΤΑ19, τα οποία είχαν καταληφθεί από τους Γερμανούς. Λίγες ώρες μετά τον απόπλου από τη Ρόδο, ανοιχτά της Κω, η νηοπομπή δέχτηκε επίθεση από βρετανικά πλοία, ενώ σύμφωνα με άλλες πληροφορίες κοντά στην Αστυπάλαια επίθεση και από υποβρύχιο, που εκτόξευσε ανεπιτυχώς τρεις τορπίλες εναντίον του.

Η πρόσκρουση και η βύθιση
Γύρω στις 6.30 το απόγευμα της επομένης, 12 Φεβρουαρίου, πλέοντας με ταχύτητα 9 κόμβων, το «Όρια» έφθασε στην περιοχή του Σουνίου, όπου επικρατούσε σφοδρή κακοκαιρία, με την ταχύτητα των ανέμων να φτάνει στα 10 μποφόρ! Ο δίαυλος μεταξύ της νησίδας Πάτροκλος (Γαϊδουρονήσι) και των αττικών ακτών είναι γεμάτος ξέρες και υφάλους και για τον λόγο αυτόν, σύμφωνα με τα ημερολόγια των συνοδών πλοίων και παρά την έλλειψη σε ενημερωμένους ναυτικούς χάρτες, είχε υποδειχθεί στον καπετάνιο του «Όρια» η πορεία που έπρεπε να ακολουθήσει στην περιοχή, ώστε να παραπλεύσει τον Πάτροκλο. Ωστόσο, καθώς το «Όρια» εξακολουθούσε την εσφαλμένη πορεία του «σπρωγμένο» από τους ισχυρούς δυτικούς ανέμους, το πλοίο συνοδείας ΤΑ19 με νέα του διαταγή και με την εκτόξευση ερυθρών φωτοβολίδων επιχείρησε να προειδοποιήσει τον Ρασμούσεν για τον επερχόμενο κίνδυνο. Παρά την απάντηση «Κατανοητό!» του καπετάνιου, στις 6.45 μ.μ. το «Όρια» κτύπησε με τη δεξιά του πλευρά στα βράχια. Ο Ρασμούσεν ανέφερε έντρομος στον ασύρματο «Προσαράξαμε», όμως η έντονη θαλασσοταραχή δεν επέτρεπε στα τρία ελαφρά αντιτορπιλικά να επέμβουν. Το «Όρια» πλημμύρισε αμέσως και σε ελάχιστα λεπτά ανατράπηκε, με την πλώρη του να εξέχει από το νερό, σε μια περιοχή που το βάθος των νερών κυμαίνεται από 5 ως 42 μέτρα. Παρά τις δυσμενείς συνθήκες, τα συνοδά πλοία κατάφεραν να φτάσουν στον Πειραιά και να ενημερώσουν τις εκεί κατοχικές αρχές.
Νωρίς το πρωί, με το πρώτο φως της ημέρας, ξεκίνησαν από τον Πειραιά πέντε ρυμουλκά πλοία με κατεύθυνση την περιοχή του ναυαγίου, λόγω όμως της θαλασσοταραχής το σημείο προσέγγισε τελικά μόνο το «Vulcan». Έκπληκτο, το πλήρωμά του διαπίστωσε ότι στην επιπλέουσα πλώρη του καραβιού βρίσκονταν παγιδευμένοι πέντε άνθρωποι. Η φορητή συσκευή οξυγόνου όμως, με την οποία προσπάθησαν να κόψουν τις λαμαρίνες του πλοίου ώστε να τους απεγκλωβίσουν, παρασύρθηκε από τα ορμητικά κύματα και έτσι την επομένη κατέπλευσε στο σημείο το ρυμουλκό «Τιτάν» με νέα συσκευή, με την οποία έγινε δυνατή η διάνοιξη ενός περάσματος, από το οποίο βγήκαν οι πέντε ναυαγοί, προτού το «Όρια» βυθιστεί εντελώς.
Σύμφωνα με τις καταθέσεις των επιζώντων, από το ναυάγιο του «Όρια» διασώθηκαν μόνο τα μέλη του πληρώματος, ο καπετάνιος, 45 Γερμανοί και 49 Ιταλοί στρατιώτες, οι οποίοι βγήκαν εξαντλημένοι ή τραυματισμένοι στην ακτή. Μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής αναφέρουν ότι για πολλές εβδομάδες τα κύματα ξέβραζαν στη ακτή Χάρακας και στην ευρύτερη περιοχή δεκάδες πτώματα, τα οποία οι Γερμανοί έθαβαν πρόχειρα στην άμμο. Αν και οι πηγές δεν συμφωνούν, το βέβαιο είναι ότι τελικά τα θύματα υπερέβησαν τα 4.000 –με πιθανότερο αριθμό τα 4.184–, τα περισσότερα από τα οποία πνίγηκαν εγκλωβισμένα στα αμπάρια του πλοίου, προκαλώντας τη χειρότερη απώλεια ζωών από ναυάγιο στη Μεσόγειο.
Επισημαίνεται ότι τις ημέρες του ναυαγίου αλλά και τα επόμενα χρόνια διατυπώθηκε η υπόνοια ότι, στην πραγματικότητα, το «Όρια» είχε τορπιλιστεί είτε από γερμανικό είτε από το ελληνικό υποβρύχιο «Παπανικολής». Το «σενάριο» αυτό στηρίχθηκε σε μαρτυρίες κατοίκων των Λεγραινών ότι άκουσαν έναν δυνατό κρότο λίγο πριν από τη βύθιση του πλοίου. Ωστόσο, η ύπαρξη γερμανικού υποβρυχίου στην περιοχή δεν επιβεβαιώνεται από καμία αξιόπιστη πηγή, ενώ σύμφωνα με τα αρχεία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, στις 12 Φεβρουαρίου 1944 το «Παπανικολής» κατευθυνόταν προς την Βηρυτό, ύστερα από περιπολίες που είχε διενεργήσει στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ της Κρήτης, της Μήλου και της νησίδας Φαλκονέρα.
To μνημείο για τους νεκρούς που πνίγηκαν στο δρόμο προς Λεγρενά Αττικής...

ΠΗΓΗ
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...